Terytorium

Najmłodsze, stojące najniżej w rankingu wilki, które nie mają nic do stracenia, także mogą odejść od grupy i udać się w dzicz, w nadziei znalezienia towarzyszy, z którymi będą mogły utworzyć własne stado. Takimi „samotnymi wilkami” są zazwyczaj młode samce, często operujące na ogromnych obszarach.
Samotny wilk stąpa bardzo ostrożnie, unikając terytoriów innych wilków, i zachowuje się cicho, ponieważ konfrontacja z innym stadem mogłaby skończyć się dla niego fatalnie. Chociaż wilki rzadko walczą między sobą w stadzie, to nie zawahają się przed zaatakowaniem i zabiciem intruza. Ale nawet jeżeli samotnikowi uda się uniknąć spotkania z innymi wilkami, może zostać zastrzelony podczas próby upolowania owcy lub innego zwierzęcia domowego.
Podczas jesieni i zimy grupa wilków przyjmuje koczowniczy tryb życia i przemieszcza się po rozleglejszym niż zwykle obszarze. W lasach, które obfitują w zwierzynę łowną, obszar ten może być dosyć ściśle określony i stosunkowo nieduży, ok. 100 km2. Jednak tam gdzie żer jest niewielki, obszar ten może być ponad 10 razy większy. Wilki, polujące w arktycznej tundrze na renifery, wędrują wzdłuż corocznej trasy migracyjnej swoich ofiar. W rzeczywistości, każde stado reniferów może mieć swoją „prywatną” grupę wilków, która podążając ich śladem, przemierza ogromne ilości obszarów. Jedna z takich grup, obserwowana na Alasce, pokonała w sześć tygodni ponad 1100 km, na łącznym obszarze ok. 13 000 km2.