Archive for: ’Terytorium’
Terytorium
Najmłodsze, stojące najniżej w rankingu wilki, które nie mają nic do stracenia, także mogą odejść od grupy i udać się w dzicz, w nadziei znalezienia towarzyszy, z którymi będą mogły utworzyć własne stado. Takimi „samotnymi wilkami” są zazwyczaj młode samce, często operujące na ogromnych obszarach. Samotny wilk stąpa bardzo ostrożnie, unikając terytoriów innych wilków, i zachowuje się cicho, ponieważ konfrontacja z innym stadem mogłaby skończyć się dla niego fatalnie. Chociaż wilki rzadko walczą między sobą w stadzie, to nie zawahają się przed zaatakowaniem i zabiciem intruza. Ale nawet jeżeli samotnikowi uda się uniknąć spotkania z innymi wilkami, może zostać zastrzelony podczas próby upolowania owcy lub innego zwierzęcia domowego. Podczas jesieni i zimy grupa wilków przyjmuje koczowniczy tryb życia i przemieszcza się po rozleglejszym niż zwykle obszarze. W lasach, które obfitują w zwierzynę łowną, obszar ten może być dosyć ściśle określony i stosunkowo nieduży, ok. 100 km2. Jednak tam gdzie żer jest [czytaj dalej]
Znaczenie terenu
Grupa nie jest w stanie zachować wyłącznych praw do tak ogromnego terenu, jednak wilki leśne, operujące na niedużym obszarze, uważają je za swoje prywatne terytorium. Wilki znaczą zapachem wyróżnione miejsca swego terenu -w podobny sposób do tego, w jaki psy domowe , obchodzą się z latarniami – zwracając szczególną uwagę na obszary graniczne. Dla wilków z sąsiedztwa jest to nieomylny znak cudzej własności, i tylko na własne ryzyko mogą one zignorować go (bądź zastąpić własnym zapachem). Oprócz znaczenia terenu zapachem, wilki mają jeszcze inny sposób komunikowania się – wycie. Spotkanie się dwóch obcych grup jest potencjalnym zagrożeniem dla obydwu stron, dlatego w interesie każdej z nich jest poinformowanie drugiej o swojej obecności. Jeden z wilków rozpoczyna wycie, a reszta chóralnie podejmuje temat. Odnosi się wrażenie jakby sprawiało im to przyjemność i miało dla nich charakter terapeutyczny. W czasie marszu wycie pozwala wilkom utrzymać kontakt między sobą, w miarę jak przemieszczają się w gęstwinie lasu. [czytaj dalej]