Archive for: ’szczenięta’
Znaczenie terenu
Grupa nie jest w stanie zachować wyłącznych praw do tak ogromnego terenu, jednak wilki leśne, operujące na niedużym obszarze, uważają je za swoje prywatne terytorium. Wilki znaczą zapachem wyróżnione miejsca swego terenu -w podobny sposób do tego, w jaki psy domowe , obchodzą się z latarniami – zwracając szczególną uwagę na obszary graniczne. Dla wilków z sąsiedztwa jest to nieomylny znak cudzej własności, i tylko na własne ryzyko mogą one zignorować go (bądź zastąpić własnym zapachem). Oprócz znaczenia terenu zapachem, wilki mają jeszcze inny sposób komunikowania się – wycie. Spotkanie się dwóch obcych grup jest potencjalnym zagrożeniem dla obydwu stron, dlatego w interesie każdej z nich jest poinformowanie drugiej o swojej obecności. Jeden z wilków rozpoczyna wycie, a reszta chóralnie podejmuje temat. Odnosi się wrażenie jakby sprawiało im to przyjemność i miało dla nich charakter terapeutyczny. W czasie marszu wycie pozwala wilkom utrzymać kontakt między sobą, w miarę jak przemieszczają się w gęstwinie lasu. [czytaj dalej]
Rozmnażanie
Późną wiosną grupa zmienia zachowanie. Zamiast wędrować, koczując po całym swoim terytorium, zaczyna operować z jednego, ustalonego miejsca – gniazda. Wybór gniazda, gdzie poczęte będą młode, należy do ciężarnej wilczycy, zazwyczaj tej stojącej najwyżej w hierarchii stada, która została poprzedniej zimy zapłodniona przez samca-przewodnika. (Wilki zazwyczaj pozostają z tym samym partnerem przez całe życie). Po siedmiotygodniowej ciąży, wilczyca rodzi 4 do 7 ślepych, bezradnych szczeniąt. Przez pierwsze trzy tygodnie po porodzie prawie nie opuszcza ona kryjówki, w kwestii zdobywania pożywienia, zdając się w pełni na partnera. Młode wilczki po raz pierwszy wychodzą z kryjówki kiedy mają trzy tygodnie. Żeby oduczyć młode wilczki karmienia piersią, dorosłe wilki przynoszą im świeże mięso, czasami też zwracają własne pożywienie. Rodzice pozwalają młodym walczyć między sobą o przyniesione jedzenie, zachęcając je w ten sposób do konkurencji. Inne wilki mogą niekiedy przejmować opiekę nad małymi, kiedy matka sama udaje [czytaj dalej]
Praca w zespole
Wilki mogą zwiększyć swoje szanse pracując zespołowo. Dwa albo trzy z nich czają się w ukryciu, podczas gdy reszta rzuca się na ofiary i zagania je w kierunku pułapki. W zasadzce niektóre z silniejszych osobników nękanego stada mogą wpaść w panikę i uciec. Wtedy jeden z wilków chwyta ofiarę, inny przybiega do niego z pomocą zdrowsze od i razem powalają kopiącą i szamoczącą się zdobycz. Naczelny wilk zwykle posila się pierwszy, przełykając duże kęsy mięsa, w efekcie czego po posiłku jest cały umazany we krwi. Jego podwładni przymilając się do niego czekają na swoją kolej. Jeżeli nie wszystko zostanie zjedzone, wilki zakopują resztki na później, albo po prostu zostawiają je, idą się umyć do pobliskiego strumienia, i po drzemce wracają do posiłku. Jeżeli w gnieździe czekają szczenięta i opiekujące się nimi matki, wilki niosą im mięso w swoich pyskach lub brzuchach. Wilk podczas jednego posiedzenia może zjeść do 10 kg mięsa, co często robi, obgryzając do końca kości, a nawet zjadając sierść i futro mniejszych [czytaj dalej]