Archive for: ’polowanie’
Wilki
Z powodu swojej inteligencji, pomysłowości i zdolności przystosowawczych, wilki mają chyba najbardziej zróżnicowane środowisko naturalne ze wszystkich żyjących ssaków. Wilki szare były kiedyś rozpowszechnione na całej północnej półkuli, zasiedlając ogromną ilość przeróżnych miejsc od nizinnych pól i lasów, po surowe tereny górskie, jałowe półpustynie i lodowatą arktyczną tundrę. Żeby przeżyć w tak zróżnicowanych warunkach, nauczyły się polować na wszelką dostępną zwierzynę od myszy i owadów, po potężne bizony, łosie i woły piżmowe. Rzadko który drapieżnik mógłby się z nimi równać, jednak sposób ich życia miał jedną podstawową wadę stawiał je w bezpośredniej konkurencji z człowiekiem. I na większości zamieszkałych przez siebie obszarów, wilki tę nierówną walkę przegrały. Do dzisiaj przetrwały 2 gatunki wilków. Wilk czerwony, rozpowszechniony kiedyś na terenie obecnych południowych Stanów Zjednoczonych, jest obecnie niesłychanie rzadki prawdopodobnie nie występuje już na wolności. W [czytaj dalej]
Polowanie
Wilki nie są wybredne – mogą zjeść wszystko, co zdołają upolować. W czasie letnim mogą to byćptaki, żaby, chrząszcze, a nawet osobliwa mieszanka owoców i porostów. Zadowala ich również padlina, i w przeszłości złą reputację zawdzięczały swojemu zwyczajowi obdzierania z mięsa ludzkich zwłok. Zwykle jednak wolą zapolować na największą z możliwych zdobyczy. Jest ona najlepszą rekompensatą za energię włożoną w jej zdobycie. Dla samotnego wilka będzie to mała sarna lub owca, dla stada – im większa zdobycz, tym lepiej. Polując w grupie wilki mogą nawet położyć dorosłego łosia ważącego ponad 500 kg – dziesięć razy tyle ile duży wilk. Schwytanie tak ogromnej zdobyczy wymaga siły, determinacji i współpracy. Silne więzy łączące stado procentują w trakcie wspólnego osaczania i powalania ofiary. Wilki polują przy pomocy swego nosa, węsząc powietrze w poszukiwaniu śladu zdobyczy. Kiedy wilki złapią zapach, zatrzymują się, unoszą w górę łby i – delektując się aromatem – w podnieceniu kręcą [czytaj dalej]
Dobór naturalny
Dorosłe, silne zwierzęta zwykle nie muszą obawiać się wilków. Grupa wybiera sobie bardzo młode lub stare, ewentualnie ułomne albo chore osobniki, ponieważ są one łatwiejsze do upolowania. Jest to oczywiste na przykład wtedy gdy grupa atakuje stado reniferów czy wołów piżmowych. Napada ona na maruderów, wybierając tych najbardziej słabowitych. Z tego powodu nękane przez wilki stada są faktycznie tych, które są całkowicie bezpieczne. Wilki atakując starają się wywołać panikę, w celu rozproszenia stada i oddzielenia od niego najłatwiejszej zdobyczy. Jeżeli stadu uda się przegrupować, wilki mogą nic nie wskórać, gdyż dorosłe osobniki będą bronić swoich młodych przy pomocy kopyt i rogów. Jeżeli jednak w atakowanym stadzie są osobniki chore lub bardzo młode, wilki mogą pozostać, czekając na dogodną okazję. [czytaj dalej]
Praca w zespole
Wilki mogą zwiększyć swoje szanse pracując zespołowo. Dwa albo trzy z nich czają się w ukryciu, podczas gdy reszta rzuca się na ofiary i zagania je w kierunku pułapki. W zasadzce niektóre z silniejszych osobników nękanego stada mogą wpaść w panikę i uciec. Wtedy jeden z wilków chwyta ofiarę, inny przybiega do niego z pomocą zdrowsze od i razem powalają kopiącą i szamoczącą się zdobycz. Naczelny wilk zwykle posila się pierwszy, przełykając duże kęsy mięsa, w efekcie czego po posiłku jest cały umazany we krwi. Jego podwładni przymilając się do niego czekają na swoją kolej. Jeżeli nie wszystko zostanie zjedzone, wilki zakopują resztki na później, albo po prostu zostawiają je, idą się umyć do pobliskiego strumienia, i po drzemce wracają do posiłku. Jeżeli w gnieździe czekają szczenięta i opiekujące się nimi matki, wilki niosą im mięso w swoich pyskach lub brzuchach. Wilk podczas jednego posiedzenia może zjeść do 10 kg mięsa, co często robi, obgryzając do końca kości, a nawet zjadając sierść i futro mniejszych [czytaj dalej]
Pokarm i polowanie
Większość gatunków lisów właściwych, tak jak lis rudy, żywi się rozmaitym pokarmem. Ich głównym pokarmem są norniki i myszy, jaja i pisklęta ptaków, rzadziej dorosłe ptaki prowadzące naziemny tryb życia. Ważnym składnikiem diety w latach nie obfitujących w gryzonie są dżdżownice. Jesienią lisy zjadają dużo owoców. Lisy rude wolą zjadać norniki niż myszy polne, ale w okresach głodu zjadają wszystko -widziano je nawet łowiące ryby. Niektóre gatunki lisów mają bardzo wyszukane menu: krabojady na brzegach morza zbierają kraby i krewetki, a otocjony żywią się głównie owadami. Pokarmem wielu lisów zamieszkujących obszary pustynne są węże i jaszczurki, a także rozmaite bezkręgowce. Lisy polarne na Alasce patrolują brzegi, na których rozmnażają się foki, zjadają łożyska oraz padłe zwierzęta. Lisy polują zazwyczaj pojedynczo. Robią to najczęściej ukradkiem w nocy, gdyż jest to najlepsza metoda polowania na małe ssaki. Słuch lisa jest bardzo wyostrzony, a jego reakcje na bodźce słuchowe z otoczenia bardzo szybkie. Lisy [czytaj dalej]
Lisy i człowiek
Ze względu na futro lisy od dawien dawna były obiektem polowań. W dzisiejszych czasach zapotrzebowanie na skóry lisie nadal jest bardzo duże. W latach 1977-78 w samej tylko Ameryce Północnej pozyskano 388643 lisów rudych, 264957 lisów wirginijskich i 37494 lisów arktycznych. Uważa się, iż w 1978 roku wyeksportowano około miliona skór szarych lisów argentyńskich. W wielu rozwiniętych państwach licencje na odstrzał i sezony ochronne w jakiś sposób chronią lisy, ale w pozostałych krajach poluje się na nie w sposób całkowicie niekontrolowany. W Afryce w wyniku polowań zdziesiątkowano populacje fenków. Kilka gatunków amerykańskich lisów to zwierzęta wpisane na listę zwierząt zagrożonych wyginięciem. Lisy są prześladowane przez farmerów na całym świecie. Stosują oni różne środki, często bardzo drastyczne, takie jak na przykład wykładanie trucizny lub rozkopywanie nor z młodymi i zabijanie ich. W niektórych krajach, takich jak na przykład Wielka Brytania, Irlandia, Stany Zjednoczone i Australia oraz wielu innych, popularną rozrywką [czytaj dalej]