Archive for: ’Lisy’
Lisy
Lisy są zwierzętami krótkowiecznymi gdyż w naturze są narażone na mnóstwo niebezpieczeństw. Jednak liczebność wielu gatunków wzrasta. Wskazuje to na wielkie zdolności przystosowawcze tej grupy ssaków do życia w ciągle zmieniającym się środowisku. Lisy zawsze były bardzo mobilną grupą zwierząt. Spotyka się je na obszarach miejskich i w wielu środowiskach o charakterze naturalnym. Ssaki te należą do rodziny psowatych w rzędzie drapieżnych. Opisano dwadzieścia jeden gatunków lisów. [czytaj dalej]
Lis rudy
Lis rudy jest najlepiej znanym gatunkiem spośród wszystkich lisów występujących na Ziemi, jego sierść jest ruda i ma on typowo lisi wygląd, jest też przedstawicielem grupy lisów właściwych. Lisy rude rozprzestrzeniły się na dużych obszarach. Występują w tundrze blisko koła polarnego, są przystosowane do życia na terenie europejskich miast lub na stepach i pustyniach Azji i Ameryki. Lisy te są znane wszystkim ze względu na kolor swojej sierści. Maść i rysunek sierści może być bardzo zmienny – spotykane są osobniki jasnorude, ciemnorude, o brzuchu jasnym lub czarnym, koniec ogona jest często biały. Wyróżnia się 48 podgatunków lisa rudego, a lisy należące do różnych lokalnych populacji mogą mieć różną maść, nawet srebrzystą. Lisa rudego można spotkać na półkuli północnej od koła polarnego po północną Afrykę i południe USA. Występuje on w wielu środowiskach, także w miastach. Lisy rude z różnych rejonów mogą różnić się wyglądem. Do grupy lisów właściwych zaliczane są również trzy inne, wyłącznie [czytaj dalej]
Lisy indyjskie
Piaskoworuda sierść i czarno zakończony ogon to charakterystyczne cechy lisa indyjskiego, który zasiedla południowe rejony Himalajów w Nepalu, Indiach oraz Bangladeszu. Występuje na stepach, w lasach i zaroślach cierniowych do wysokości 1350 m. Na wyżej położonych obszarach żyje tybetański lis piaskowy. Zasiedla on płaskowyże Nepalu, Tybetu i Mongolii położone od 4500 do 4800 m n.p.m. Ostatnim gatunkiem jest korsak. Bardzo mało wiadomo o tym zwierzęciu. Lis ten zasiedla południowo-wschodnie rejony byłego ZSSR, Mongolię, północny Afganistan i Mandżurię. [czytaj dalej]
Pokarm i polowanie
Większość gatunków lisów właściwych, tak jak lis rudy, żywi się rozmaitym pokarmem. Ich głównym pokarmem są norniki i myszy, jaja i pisklęta ptaków, rzadziej dorosłe ptaki prowadzące naziemny tryb życia. Ważnym składnikiem diety w latach nie obfitujących w gryzonie są dżdżownice. Jesienią lisy zjadają dużo owoców. Lisy rude wolą zjadać norniki niż myszy polne, ale w okresach głodu zjadają wszystko -widziano je nawet łowiące ryby. Niektóre gatunki lisów mają bardzo wyszukane menu: krabojady na brzegach morza zbierają kraby i krewetki, a otocjony żywią się głównie owadami. Pokarmem wielu lisów zamieszkujących obszary pustynne są węże i jaszczurki, a także rozmaite bezkręgowce. Lisy polarne na Alasce patrolują brzegi, na których rozmnażają się foki, zjadają łożyska oraz padłe zwierzęta. Lisy polują zazwyczaj pojedynczo. Robią to najczęściej ukradkiem w nocy, gdyż jest to najlepsza metoda polowania na małe ssaki. Słuch lisa jest bardzo wyostrzony, a jego reakcje na bodźce słuchowe z otoczenia bardzo szybkie. Lisy [czytaj dalej]
Życie rodzinne
Lisice dojrzewają płciowo w dziewiątym miesiącu życia, ale młode samice lisa rudego i lisa polarnego w pierwszym roku życia pozostają zwykle przy matce, pomagają jej wychowywać następny miot. W typowej grupie może żyć ze sobą nawet pięć dorosłych lisów – dorosły samiec, dorosła samica i jej córki. Szczenięta rodzą się ślepe i niedołężne w podziemnych norach. Przez miesiąc karmione są mlekiem matki. Z czasem zaczynają wychodzić z nory i urządzać zabawy i krótkie wycieczki w jej najbliższym sąsiedztwie. W czasie tych zabaw gonią się i przewracają, walczą na niby, chwytają ząbkami za uszy i szyje. Gdy nora lęgowa zostanie zdominowana przez głośne potomstwo, lisica i jej pomocnice zaczynają sypiać w innej norze w pobliżu, odwiedzając potomstwo tylko po to, aby je nakarmić mlekiem lub zwrócić zawartość wypełnionego zdobyczą żołądka. Młode lisy rude przestają ssać w dziewiątym tygodniu życia, a po czternastu tygodniach usamodzielniają się. U niektórych gatunków lisów przebieg cyklu rozrodczego jest nieco inny. [czytaj dalej]
Lisy i wścieklizna
Żadna inna grupa zwierząt nie zapada tak łatwo na wściekliznę jak lisy, a choroba w bardzo szybkim tempie rozprzestrzenia się w obrębie populacji. Na terenach, gdzie liczebność lisów jest duża, wścieklizna może uśmiercić wszystkie lisy i przenieść się na psy, inne ssaki i ludzi. W obawie przed wścieklizną w wielu rejonach Europy w sposób oficjalny zabijano gazem lisy, aż do tego stopnia, że stały się one tam bardzo rzadkie. Jednakże metoda ta nie przyniosła pożądanych efektów, gdyż mimo gazowania natrafiano na martwe, zarażone wścieklizną lisy. W Szwajcarii zoologowie zalecili wdrożenie programu podawania szczepionki przeciwko wściekliźnie, która znajdowałaby się w mięsie wykładanym na polach i w lasach. Po 30 latach od jego rozpoczęcia w kraju tym w zasadzie nie notuje się przypadków wścieklizny. Podobną metodę zaczęto stosować również w Polsce. [czytaj dalej]