Rozmnażanie

Późną wiosną grupa zmienia zachowanie. Zamiast wędrować, koczując po całym swoim terytorium, zaczyna operować z jednego, ustalonego miejsca – gniazda. Wybór gniazda, gdzie poczęte będą młode, należy do ciężarnej wilczycy, zazwyczaj tej stojącej najwyżej w hierarchii stada, która została poprzedniej zimy zapłodniona przez samca-przewodnika. (Wilki zazwyczaj pozostają z tym samym partnerem przez całe życie). Po siedmiotygodniowej ciąży, wilczyca rodzi 4 do 7 ślepych, bezradnych szczeniąt. Przez pierwsze trzy tygodnie po porodzie prawie nie opuszcza ona kryjówki, w kwestii zdobywania pożywienia, zdając się w pełni na partnera.
Młode wilczki po raz pierwszy wychodzą z kryjówki kiedy mają trzy tygodnie.
Żeby oduczyć młode wilczki karmienia piersią, dorosłe wilki przynoszą im świeże mięso, czasami też zwracają własne pożywienie. Rodzice pozwalają młodym walczyć między sobą o przyniesione jedzenie, zachęcając je w ten sposób do konkurencji.
Inne wilki mogą niekiedy przejmować opiekę nad małymi, kiedy matka sama udaje się na polowanie.
Po dwóch, trzech miesiącach, kiedy małe mogą już podążać za stadem, grupa opuszcza gniazdo. Szczenięta pozostaną z rodzicami przez kilka lat, ucząc się od nich sztuki polowania, jednak później zmuszone będą odejść, celem założenia własnego stada.