Archive for: Luty, 2010
Wilki
Z powodu swojej inteligencji, pomysłowości i zdolności przystosowawczych, wilki mają chyba najbardziej zróżnicowane środowisko naturalne ze wszystkich żyjących ssaków. Wilki szare były kiedyś rozpowszechnione na całej północnej półkuli, zasiedlając ogromną ilość przeróżnych miejsc od nizinnych pól i lasów, po surowe tereny górskie, jałowe półpustynie i lodowatą arktyczną tundrę. Żeby przeżyć w tak zróżnicowanych warunkach, nauczyły się polować na wszelką dostępną zwierzynę od myszy i owadów, po potężne bizony, łosie i woły piżmowe. Rzadko który drapieżnik mógłby się z nimi równać, jednak sposób ich życia miał jedną podstawową wadę stawiał je w bezpośredniej konkurencji z człowiekiem. I na większości zamieszkałych przez siebie obszarów, wilki tę nierówną walkę przegrały. Do dzisiaj przetrwały 2 gatunki wilków. Wilk czerwony, rozpowszechniony kiedyś na terenie obecnych południowych Stanów Zjednoczonych, jest obecnie niesłychanie rzadki prawdopodobnie nie występuje już na wolności. W [czytaj dalej]
Terytorium
Najmłodsze, stojące najniżej w rankingu wilki, które nie mają nic do stracenia, także mogą odejść od grupy i udać się w dzicz, w nadziei znalezienia towarzyszy, z którymi będą mogły utworzyć własne stado. Takimi „samotnymi wilkami” są zazwyczaj młode samce, często operujące na ogromnych obszarach. Samotny wilk stąpa bardzo ostrożnie, unikając terytoriów innych wilków, i zachowuje się cicho, ponieważ konfrontacja z innym stadem mogłaby skończyć się dla niego fatalnie. Chociaż wilki rzadko walczą między sobą w stadzie, to nie zawahają się przed zaatakowaniem i zabiciem intruza. Ale nawet jeżeli samotnikowi uda się uniknąć spotkania z innymi wilkami, może zostać zastrzelony podczas próby upolowania owcy lub innego zwierzęcia domowego. Podczas jesieni i zimy grupa wilków przyjmuje koczowniczy tryb życia i przemieszcza się po rozleglejszym niż zwykle obszarze. W lasach, które obfitują w zwierzynę łowną, obszar ten może być dosyć ściśle określony i stosunkowo nieduży, ok. 100 km2. Jednak tam gdzie żer jest [czytaj dalej]
Znaczenie terenu
Grupa nie jest w stanie zachować wyłącznych praw do tak ogromnego terenu, jednak wilki leśne, operujące na niedużym obszarze, uważają je za swoje prywatne terytorium. Wilki znaczą zapachem wyróżnione miejsca swego terenu -w podobny sposób do tego, w jaki psy domowe , obchodzą się z latarniami – zwracając szczególną uwagę na obszary graniczne. Dla wilków z sąsiedztwa jest to nieomylny znak cudzej własności, i tylko na własne ryzyko mogą one zignorować go (bądź zastąpić własnym zapachem). Oprócz znaczenia terenu zapachem, wilki mają jeszcze inny sposób komunikowania się – wycie. Spotkanie się dwóch obcych grup jest potencjalnym zagrożeniem dla obydwu stron, dlatego w interesie każdej z nich jest poinformowanie drugiej o swojej obecności. Jeden z wilków rozpoczyna wycie, a reszta chóralnie podejmuje temat. Odnosi się wrażenie jakby sprawiało im to przyjemność i miało dla nich charakter terapeutyczny. W czasie marszu wycie pozwala wilkom utrzymać kontakt między sobą, w miarę jak przemieszczają się w gęstwinie lasu. [czytaj dalej]
Rozmnażanie
Późną wiosną grupa zmienia zachowanie. Zamiast wędrować, koczując po całym swoim terytorium, zaczyna operować z jednego, ustalonego miejsca – gniazda. Wybór gniazda, gdzie poczęte będą młode, należy do ciężarnej wilczycy, zazwyczaj tej stojącej najwyżej w hierarchii stada, która została poprzedniej zimy zapłodniona przez samca-przewodnika. (Wilki zazwyczaj pozostają z tym samym partnerem przez całe życie). Po siedmiotygodniowej ciąży, wilczyca rodzi 4 do 7 ślepych, bezradnych szczeniąt. Przez pierwsze trzy tygodnie po porodzie prawie nie opuszcza ona kryjówki, w kwestii zdobywania pożywienia, zdając się w pełni na partnera. Młode wilczki po raz pierwszy wychodzą z kryjówki kiedy mają trzy tygodnie. Żeby oduczyć młode wilczki karmienia piersią, dorosłe wilki przynoszą im świeże mięso, czasami też zwracają własne pożywienie. Rodzice pozwalają młodym walczyć między sobą o przyniesione jedzenie, zachęcając je w ten sposób do konkurencji. Inne wilki mogą niekiedy przejmować opiekę nad małymi, kiedy matka sama udaje [czytaj dalej]
Polowanie
Wilki nie są wybredne – mogą zjeść wszystko, co zdołają upolować. W czasie letnim mogą to byćptaki, żaby, chrząszcze, a nawet osobliwa mieszanka owoców i porostów. Zadowala ich również padlina, i w przeszłości złą reputację zawdzięczały swojemu zwyczajowi obdzierania z mięsa ludzkich zwłok. Zwykle jednak wolą zapolować na największą z możliwych zdobyczy. Jest ona najlepszą rekompensatą za energię włożoną w jej zdobycie. Dla samotnego wilka będzie to mała sarna lub owca, dla stada – im większa zdobycz, tym lepiej. Polując w grupie wilki mogą nawet położyć dorosłego łosia ważącego ponad 500 kg – dziesięć razy tyle ile duży wilk. Schwytanie tak ogromnej zdobyczy wymaga siły, determinacji i współpracy. Silne więzy łączące stado procentują w trakcie wspólnego osaczania i powalania ofiary. Wilki polują przy pomocy swego nosa, węsząc powietrze w poszukiwaniu śladu zdobyczy. Kiedy wilki złapią zapach, zatrzymują się, unoszą w górę łby i – delektując się aromatem – w podnieceniu kręcą [czytaj dalej]
Dobór naturalny
Dorosłe, silne zwierzęta zwykle nie muszą obawiać się wilków. Grupa wybiera sobie bardzo młode lub stare, ewentualnie ułomne albo chore osobniki, ponieważ są one łatwiejsze do upolowania. Jest to oczywiste na przykład wtedy gdy grupa atakuje stado reniferów czy wołów piżmowych. Napada ona na maruderów, wybierając tych najbardziej słabowitych. Z tego powodu nękane przez wilki stada są faktycznie tych, które są całkowicie bezpieczne. Wilki atakując starają się wywołać panikę, w celu rozproszenia stada i oddzielenia od niego najłatwiejszej zdobyczy. Jeżeli stadu uda się przegrupować, wilki mogą nic nie wskórać, gdyż dorosłe osobniki będą bronić swoich młodych przy pomocy kopyt i rogów. Jeżeli jednak w atakowanym stadzie są osobniki chore lub bardzo młode, wilki mogą pozostać, czekając na dogodną okazję. [czytaj dalej]
Praca w zespole
Wilki mogą zwiększyć swoje szanse pracując zespołowo. Dwa albo trzy z nich czają się w ukryciu, podczas gdy reszta rzuca się na ofiary i zagania je w kierunku pułapki. W zasadzce niektóre z silniejszych osobników nękanego stada mogą wpaść w panikę i uciec. Wtedy jeden z wilków chwyta ofiarę, inny przybiega do niego z pomocą zdrowsze od i razem powalają kopiącą i szamoczącą się zdobycz. Naczelny wilk zwykle posila się pierwszy, przełykając duże kęsy mięsa, w efekcie czego po posiłku jest cały umazany we krwi. Jego podwładni przymilając się do niego czekają na swoją kolej. Jeżeli nie wszystko zostanie zjedzone, wilki zakopują resztki na później, albo po prostu zostawiają je, idą się umyć do pobliskiego strumienia, i po drzemce wracają do posiłku. Jeżeli w gnieździe czekają szczenięta i opiekujące się nimi matki, wilki niosą im mięso w swoich pyskach lub brzuchach. Wilk podczas jednego posiedzenia może zjeść do 10 kg mięsa, co często robi, obgryzając do końca kości, a nawet zjadając sierść i futro mniejszych [czytaj dalej]